De wekker gaat vroeger af dan normaal. De stam zucht, draait zich nog eens om in de slaapzak en wrijft de slaap uit zijn ogen. Er staat een tweedaagse trektocht op het programma en acht uur is het afgesproken vertrekuur. Na een lekker ontbijtje en het verdelen van het eten onder de rugzakken verlaat de stam het kampterrein om negen uur. Een kleine vertraging was echter al voorzien.

Voor het eerste deel van de tocht werd de groep even opgesplitst. Enkelen namen de kabellift en genoten van een schitterend uitzicht over de vallei. De andere groep nam een route langsheen een kiezelpad. Het Oechinensee, gelegen op 1650m hoogte, vormde het punt waar de twee groepen zich terug samenvoegden. Hier begon de eigenlijke tocht net nog 1200m te stijgen. Tussen het aanschouwen van de steeds veranderende landschappen die de Zwitserse bergen bieden, het stevig doorstappen en de amusante sfeer in werden de boterhammetjes en ander lekkers dat de keukenploeg had voorzien smakelijk verorberd.

Met toenemende hoogte werd het bergpad steeds lastiger en het weer steeds grilliger. De gedachte aan een warme berghut hield de motivatie levendig.

Uitgeregend en vermoeid werd de berghut om drie uur in de namiddag bereikt, na zes uur stappen. De hevige mist belemmerde echter het prachtige uitzicht dat een hut gelegen op 2840m hoogte kan bieden. Het uitrusten in de hut en het nakende avondmaal bood echter een leuk vooruitzicht.

Het lekkere zelf bereide avondmaal verwarmde ons in de vrij koude hut. Verwarming wordt immers enkel in de winter gebruikt.

Het gezellige samenzijn in de bar met de traditionele kaart- en dobbelspelletjes vormden een perfecte afsluiter voor een succesvolle dag.

Alle stammers bereikten de berghut, wat hun allen een waardige torteldasdrager maakte.

Kaat